Διάρκεια άρθρου: Λιγότερο απο 1 λεπτό Λεπτά

Ο αδελφός του Σεφέρη ποιητής Άγγελος Σεφεριάδης (1905 – 1950)

Στυλιανὸς ΣεφεριάδηςΑπόρησαν οι φίλοι του. Πρώτη φορά άκουγαν το άνομα τον ποιητή Σεφεριάδη. Την αγάπη του για τη λογοτεχνία ο Στυλιανὸς Σεφεριάδης θα την μεταδώσει και στο τρία του παιδιά, που και θα ασχοληθούν μ’ αυτήν όπως γράφει η Ιωάννα Σεφεριάδη-Τσάτσου: «Κι ἔπειτα βρίσκαμε διέξοδο στὴ βιβλιοθήκη τοῦ πατέρα. Διαλέγαμε ἕνα βιβλίο καὶ μπρούμυτα στὸ πάτωμα διαβάζαμε ὦρες. Ὅλους τοὺς γάλλους ρομαντικοὺς τοὺς εἴχαμε μάθει ἀπέξω».Το ελληνικό σχολείο που παρακολούθησε ο Άγγελος Σεφεριάδης ήταν το Πρότυπο όπου διευθυντής ήταν ο Δημ. Γληνός. Στη συνέχεια των σπουδών του πήγε να σπουδάσει Ιατρική στο Παρίσι, άλλα δεν τον τράβηξε η επιστήμη του Ιπποκράτη και του Ασκληπιού και επέστρεψε στην Αθήνα για να σπουδάσει νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Πήρε το πτυχίο του στα 1927 κι έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Αγγλία (1929 – 1930) και στο Παρίσι (1931 – 1932) στο χώρο του δημοσίου δικαίου και της πολιτικής οικονομίας. Έκανε ακόμη σπουδές στη Χαϊδελβέργη.Από το 1935 ως το 1946 εργάσθηκε στο Ίδρυμα Κοινωνικών Ασφαλίσεων. Το 1942 κλείσθηκε στη φυλακή στη Λαμία από τους Ιταλούς. Όπως μάς πληροφορεί η Ιωάννα Τσάτσου ο αδελφός της Άγγελος είχε νυμφευτεί το 1938 τη Ρωξάνη Παπά. «Έζησαν», γράφει, «λίγα χρόνια μαζί. Έπειτα, τον πρώτο καιρό της Κατοχής, χώρισαν. Ο Άγγελος μ’ εκείνη την πλούσια καρδιά του λάτρεψε το αγοράκι του». Το βάφτισε ο Γιώργος Σεφέρης πού του έδωσε το όνομα του παππού: Στέλιος Σεφεριάδης,Και αλλού όπου υπάρχει Κι εκείνος ο στίχος από την Άγκυρα:Αφήστε ν’ ακούσω τον αδελφό μου. Όσο ζούσε ο Αγγελος Σεφεριάδης – για την ακρίβεια λίγες μέρες πριν πεθάνει – θέλησε να τυπώσει ο ίδιος ποιήματα του, πού θα έπιαναν «τριάντα σελίδες κειμένου». Όμως δεν βρέθηκαν παρά μόνο ένα ποίημα δακτυλογραφημένο (ιδιωτική υπόθεση), πρόχειρα ποιημάτων του και μεμονωμένοι στίχοι ή σειρές στίχων γραμμένοι σε χαρτιά κάθε σχήματος και κάθε ποιότητας, σχέδια γραμμάτων και ελάχιστες σελίδες Ημερολογίων. Μάς άφησε ακόμη μια τελειωμένη μετάφραση του Άμλετ που τον απασχόλησε σ’ όλη του τη ζωή και την επεξεργαζόταν ολοένα και περισσότερο καθώς και δυο μεταφράσεις του από τον Ρίλκε: Πώς αγάπησε και πώς πέθανε ο σημαιοφόρος Χριστόφορος Ρίλκε και Ημερολόγιο του 1899 (3 -7 Νοεμβρίου). Τους στίχους αυτούς μαζί με δυο πεζά του Αγγέλου (Μνημοσυνο, Ο γιος μου) τα παρουσίασε ο Γ. Σεφέρης το 1967 στο «Σήμα». Για την ποίηση του Αγγέλου Σεφεριάδη η Ιωάννα Τσάτσου σε βιβλίο της σημειώνει:«Είχα δυο αδέρφια. Και οι δυο έγραφαν ωραία ποιήματα.
Οικία Σεφεριάδη
Άγγελος Σεφεριάδης (1905-1950),«Σήμα» (με σημειώματα του Γιώργου Σεφέρη),εκδ. Ίκαρος, 1967 (σπάνια έκδοση)ΞΟΔΙΠεριμένοντας τον μαύρο άγγελο της δημοτικής νεκροφόρας που προσεύχεται γονατιστός στο πλανόδιο ενυδρείο, άκουσα να πέφτουν οι στάλες του ιδρώτα από τα φρύδια στα παγωμένα μου δάχτυλα. Μια βαρειά μυρωδιά από βασιλικό και λιβάνι κατακάθιζε πάνω στα φλυτζανάκια του καφέ.
Κανείς, κανείς δε μου είπε: «Καλώς ορίσατε»…Το φέρετρο είταν σκεπασμένο με μια ξεθωριασμένη σημαία, κι αντίς λαμπάδες το σκοτεινό δωμάτιο φώτιζε μόνο ένα λαμπιόνι π’ αραχνιασμένο κρεμότανε σ’ένα μυγοχεσμένο σύρμα ηλεκτρικού.
Τόσο που αν δεν ερχόσουν να μου πεις τις λέξεις «Ανδρός τό δε σήμα πάλαι κατατεθνηώτος »κι αν δεν είταν η απέραντη θλίψη στο πρόσωπό σου, θα νόμιζα πως νεκρός δεν υπήρχε. Κι αν δεν είταν οι άλλοι, οι αμίλητοι γύρω θα νόμιζα πως το δωμάτιο χρησίμευεμόνο για την ικανοποίηση περαστικών ερώτων
Κι όμως, αν κι’ ο νεκρός είταν σ’όλους «εξ ίσου προσφιλής» και το πένθος τόσο ακριβοδίκαια ζυγιασμένο από κάτι λέξεις, λιγοστές κι αδιάφορες, κατάλαβα πως ο νεκρός δεν είταν για όλους μας ο ίδιος.
Μην είμουν εγώ ή εσύ ή τα παιδιά σας ή δεν υπήρχε καν νεκρός κι όσοι πεθάναμε πριν από χρόνια συνειδητά ή κι ασυνείδητα.
*
Η ΜΕΘΟΡΙΟΣΌταν εφτάσαμε στην παραμεθόριο, σκεφτήκαμε ποιος θα μπορούσε να μας σταματήσει σ’ αυτόν τον κατήφορο. Εδώ, συντεταγμένοι, ουσάροι της βασιλικής φρουράςκαι δραγόνοι με τα διασταυρωμένα οστά του θανάτου. Προφανώς η σύγχυσις της μάχης κι η αποδοκιμασία του πλήθους μας έφεραν εδώ στα πέρατα για ν’ αντιμετωπίσουμε τον ατίθασο τούτο Βουκεφάλα. Σαν τον καβαλικεύουμε, μας ρίχνει κάτω και σαν πεζεύουμε έρχεται σαν γάτα να χαιδεύτεί στα πόδια μας.
Αλίμονο όταν μπερδευτείς με τ’ άλογο ή τ’ ακατανόητο.`*
ΣΤΗ ΜΕΓΑΛΗ ΣΚΙΑ ΤΗΣ ΣΥΓΧΩΡΕΜΕΝΗΣ
Λίγες αλυγαριές σύμφωνα με τα λιγοστά μας λόγια,
κι ακόμη λίγα κυκλάμενα
μισανοιγμένα μες από το σβωλιασμένο χώμα.
Άνθη της ξεραίλας και της μούχλας,
με ταιριασμένο χρώμα,
με ταιριασμένο τ’ άρωμα,
τ’ ακουμπήσαμε στα χέρια
τα σταυρωμένα σαν γιαταγάνια
και προσμέναμε τ’ όραμα;
Τον μαύρο άγγελο που θα ‘ρχοτανε να τραντάξει
το πλανόδιο τούτο ενυδρείο.
*
(Aπό την Ενότητα “Σκορπίσματα ή Σχεδιάσματα’ )1.
Περισσότερο κι απ΄ την πατρική κατάρα, η ζωή του είναι ο θάνατός του…
`10.
Αίμα και χώμα στη βουλιαγμένη άσφαλτο κι αυτά τ’ασφάλιχτα μάτια του σκοτωμένου που καθρεπτίζουνε το παγερό χριστουγεννιάτικο φεγγάρι. Θέε μου, έλεος. Σήκωσε λίγο το φιτίλικαι φώτισέ μας τους σκοτεινιασμένους που σκοτωνόμαστε .Να ιδεί ο ένας το πρόσωπο του άλλου και να γνωρίσει το φονιά και το θύμα. Εδώ, Κύριε, ακούμπησε την απαλάμη….Πηγές :Από άρθρο του Ι.Μ. Χατζηφώτη στην Ιστορία Εικονογραφημένη και από την ιστοσελίδα http://www.poiein.gr/archives/30150/index.html Post Views: 4,810
Άγγελος Σεφεριάδης, Γιώργος Σεφέρης, Λογοτεχνία, Ποίηση, Φύλλα Κατοχής

Το πρωτότυπο άρθρο https://cognoscoteam.gr/archives/22619 ανήκει στο Cognosco Team .

0

Facebook-messenger

0

Viber

0

Whatsapp

0

Facebook

0

Twitter

0

Telegram

0

Email

Ο αδελφός του Σεφέρη ποιητής Άγγελος Σεφεριάδης (1905 – 1950)

OramaMedia Network