Του Λουκά Μπαφατάκη, Μηχανολόγου Μηχανικού Ε.Μ.Π. Αυτό οδηγεί σε ένα ενδιαφέρον ενδεχόμενο. Το πρώτο πραγματικά χρήσιμο skyhook μπορεί να μην κατασκευαστεί για να μας ανεβάζει από τη Γη. Μπορεί να χρησιμοποιηθεί για μεταφορές ανάμεσα σε τροχιές, για σεληνιακό φορτίο ή ως ανώτερο στάδιο σε ήδη υπάρχουσα διαστημική υποδομή. Το MXER, για παράδειγμα, μελετήθηκε κυρίως ως επαναχρησιμοποιούμενο τροχιακό ανώτερο στάδιο που θα παραλάμβανε φορτία τα οποία είχαν ήδη φτάσει σε χαμηλή τροχιά και θα τα έστελνε προς υψηλότερες τροχιές ή πέρα από τη Γη. Αυτό είναι λιγότερο εντυπωσιακό από έναν γάντζο που αγγίζει την ατμόσφαιρα. Μπορεί όμως να είναι πολύ πιο ρεαλιστικό. Μπορεί λοιπόν το skyhook να αντικαταστήσει τους πυραύλους; Όχι. Τουλάχιστον όχι γύρω από τη Γη και όχι με τη μορφή που συνήθως φανταζόμαστε. Το φορτίο πρέπει ακόμη να ανέβει πάνω από το πυκνότερο μέρος της ατμόσφαιρας. Πρέπει να επιταχυνθεί σε αρκετά km/s. Πρέπει να φτάσει με εξαιρετική ακρίβεια στο σημείο συνάντησης. Και το skyhook πρέπει να έχει ήδη μεταφερθεί, συναρμολογηθεί και τεθεί σε λειτουργία σε τροχιά. Συνεπώς ο πύραυλος παραμένει, αλλά μπορεί να γίνει μικρότερος, επαναχρησιμοποιούμενος ή να σταματά την αποστολή του σε υποτροχιακή ταχύτητα, αντί να αναλαμβάνει ολόκληρη την ενεργειακή διαδρομή μέχρι την τροχιά. Το skyhook δεν αντικαθιστά τον πύραυλο όπως το αυτοκίνητο αντικατέστησε το άλογο. Μοιάζει περισσότερο με έναν σιδηροδρομικό σταθμό που παραλαμβάνει το φορτίο από το φορτηγό και αναλαμβάνει το μεγάλο ταξίδι. Το skyhook είναι μία από τις πιο ενδιαφέρουσες ιδέες διαστημικής μηχανoλογίας επειδή δεν ζητά να παραβιάσουμε κανέναν γνωστό νόμο της φυσικής. Χρησιμοποιεί κάτι απολύτως συμβατικό: την ορμή ενός μεγάλου περιστρεφόμενου σώματος. Η ιδέα είναι απλή. Ένα τροχιακό καλώδιο κατεβάζει το ένα άκρο του, συναντά ένα φορτίο που δεν έχει ακόμη αποκτήσει πλήρη τροχιακή ταχύτητα, το παραλαμβάνει και του μεταφέρει μέρος της ενέργειάς του. Αλλά πίσω από αυτή την απλότητα κρύβεται μια υποδομή τεράστιας μάζας, ακραίας ακρίβειας και πολύ υψηλού κινδύνου. Το skyhook δεν κάνει την πρόσβαση στο Διάστημα δωρεάν. Δεν εξαφανίζει την ενέργεια, την ορμή ή την εξίσωση του πυραύλου. Αλλάζει το πού βρίσκεται η ενέργεια, πώς αποθηκεύεται και πόσες φορές μπορεί να επαναχρησιμοποιηθεί. Σήμερα, κάθε πύραυλος μεταφέρει μαζί του σχεδόν όλο τον μηχανισμό που χρειάζεται για να φτάσει σε τροχιά και μεγάλο μέρος αυτού εγκαταλείπεται ή επιστρέφει στη Γη. Η βαριά ενεργειακή κατασκευή παραμένει ήδη στο Διάστημα και χρησιμοποιείται ξανά. Αν κάποτε κατασκευαστεί, δεν θα είναι απλώς ένα νέο μεταφορικό μέσο. Θα σηματοδοτήσει τη μετάβαση από τις μεμονωμένες διαστημικές αποστολές σε μόνιμη τροχιακή υποδομή. Το συμπέρασμα
