Οι φωτογραφίες της συλλογής δείχνουν πόσο προσωρινή και επισφαλής ήταν η στέγαση. Σε ένα κτήριο, κουβέρτες κρεμασμένες από σύρματα χώριζαν τον κοινό χώρο σε υποτυπώδη δωμάτια. Η έλλειψη ιδιωτικότητας απασχολούσε τη Ρουθ Πάρμελι, η οποία στα τέλη του 1922 σκεφτόταν τη δημιουργία οικισμού με χωριστές κατοικίες, σχολείο και κοινοτικό κέντρο.
Ένα μαιευτήριο στην οδό Αθηνών
Στην επιστολή της προς την οικογένειά της, στις 31 Δεκεμβρίου 1922, η γιατρός αναφερόταν στο μαιευτήριο της American Women’s Hospitals που ετοιμαζόταν να ανοίξει την επόμενη ημέρα. Η δομή στεγάστηκε στην οδό Αθηνών 5.
Στο ίδιο γράμμα συνυπήρχαν οι προετοιμασίες για την περίθαλψη με την προσπάθεια οικονομικής στήριξης των προσφύγων: παραγωγή δαντελών και μαντιλιών, διανομή ειδών πρώτης ανάγκης, αναζήτηση πόρων. Η ίδια συνέχιζε και τη μελέτη των ελληνικών.
Η αλληλογραφία του 1923 καταγράφει τη λειτουργία του μαιευτηρίου με συνωστισμένους θαλάμους, αλλαγές στο νοσηλευτικό προσωπικό και, στις περιόδους αυξημένης κίνησης, περισσότερες από σαράντα γεννήσεις τον μήνα. Στην εκπαίδευση νέων νοσηλευτριών εντάσσονταν προσφυγοπούλες που προέρχονταν από τα ιεραποστολικά σχολεία της Μερζιφούντας και της Σμύρνης.
Η φροντίδα των εγκύων και των νεογέννητων απέκτησε έτσι σταθερό χώρο μέσα σε μια πόλη που βρισκόταν σε διαρκή κατάσταση ανάγκης. Στα γράμματα της Ρουθ Πάρμελι, δίπλα στις αναφορές για ελλείψεις και καταυλισμούς, καταγράφεται η επίμονη προσπάθεια να εξασφαλιστούν οι συνθήκες για την αρχή μιας νέας ζωής.