Οι στίχοι του τραγουδιού των Roxy Music «In Every Dream Home a Heartache», του 1973, παρουσιάζουν την οπτική γωνία ενός άνδρα που έχει ξετρελαθεί με μια φουσκωτή κούκλα. «Ανακυκλώσιμη κούκλα μου / δεν μπορώ να σε πετάξω τώρα Αλλά και οι συνομιλίες του Μαλντούν με γυναίκες είναι εξίσου ζοφερές. Μία από αυτές, η Σοφία από την Κίνα, λέει ότι προτιμά τους εικονικούς συντρόφους γιατί «στις πραγματικές σχέσεις οι άνδρες είναι πολυδιάστατοι και δεν μπορείς να τους ελέγξεις». Θεωρεί ότι με συντρόφους ΤΝ «η αυτοπεποίθησή μου δεν χρειάζεται να μειωθεί». Ο Μαλντούν είναι σχολαστικά μη κριτικός απέναντι στους συνεντευξιαζόμενούς του, αλλά η αλήθεια είναι ότι η Σοφία κάνει λάθος: η αυτοπεποίθησή της είναι χαμηλή επειδή επιλέγει ναρκισσιστικές φαντασιώσεις. Ο εικονικός φίλος της ίσως είναι πιο πειστικός από τη φουσκωτή κούκλα του Μπράιαν Φέρι, αλλά είναι εξίσου κούφιος. Κάνοντας «σχέση» με κάποιον ανίκανο για πραγματικές συνδέσεις, θυσιάζεις ένα κομμάτι της ψυχής σου. Η στοργή που δείχνουν οι άνθρωποι ο ένας για τον άλλον έχει νόημα ακριβώς επειδή εμπεριέχει ρίσκο. Ο έρωτας προϋποθέτει συχνά την τοποθέτηση των αναγκών του άλλου πάνω από τις δικές σου – και την ελπίδα ότι θα ισχύει και το αντίστροφο από την πλευρά του. Σημαίνει επίσης την αποδοχή της πιθανότητας πόνου: αυτός που αγαπάς μπορεί να σε πληγώσει, να σε παρατήσει ή ακόμα και να πεθάνει στη διαδρομή της σχέσης. Αλλά ακόμα και αυτό το τελευταίο προσφέρει στις τεχνολογικές εταιρείες δυνατότητα εκμετάλλευσης. Η εταιρεία You, Only Virtual (YoV – Εσύ Απλώς Ψηφιακά) δημιουργεί μια «εικονική περσόνα» βασισμένη στα μηνύματα, τα email και τις τηλεφωνικές κλήσεις των αγαπημένων σας, έτσι ώστε όταν πεθάνουν να μπορείτε να συνεχίσετε να συνομιλείτε μαζί τους – ή, έστω, με μια απεικόνισή τους. Η εταιρεία ισχυρίζεται ότι η θλίψη για μια ανθρώπινη απώλεια δεν εξυπηρετεί κανέναν σκοπό, αλλά αυτή η οπτική μπορεί να αποδειχθεί αντικείμενο σύγχυσης για κάποιον που μπερδεύει ένα γλωσσικό μοντέλο με τη νεκρή μητέρα του – πέρα από τη δυσφορία που μπορεί να προκαλέσει σε έναν ετοιμοθάνατο να παρακολουθεί τους αγαπημένους του να τροφοδοτούν όλες τις επικοινωνίες του σε ένα μηχάνημα. Υπάρχουν, βέβαια, και κάποιες λιγότερο ανησυχητικές χρήσεις των εικονικών συντρόφων. Η εταιρεία Zoom σχεδιάζει να δημιουργήσει «ψηφιακά δίδυμα», έτσι ώστε οι χρήστες να αναθέτουν κουραστικές συσκέψεις και email στα «αντίγραφά» τους, τα οποία θα χρησιμοποιούν υπάρχοντα μοντέλα συμπεριφοράς του χρήστη. Αλλά ακόμα και αυτή η ιδέα έχει τα προβλήματά της, καθώς θυμίζει κάπως το διήγημα του Νικολάι Γκόγκολ «Η Μύτη»: Ο ταγματάρχης Κοβάλεφ ανακαλύπτει ότι η μύτη του έχει αποκολληθεί από το πρόσωπό του και περιπλανιέται στη Μόσχα, όπου την αποδέχονται ως άνθρωπο! Φυσιολογικά, ο ταγματάρχης αντιλαμβάνεται αυτή τη… σουρεαλιστική εμπειρία ως εφιάλτη. Η υπόσχεση της ΤΝ είναι ότι, αναλαμβάνοντας τη γραφειοκρατική μανούρα, θα απελευθερώσει τους ανθρώπους για πιο δημιουργικές εργασίες. Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι παραμένουν απαραίτητοι για να εισάγουν τις πληροφορίες που τροφοδοτούν την ΤΝ. Ετσι, σύμφωνα με τον Μαλντούν, «καταλήγουμε να ζούμε σε έναν παράξενο κόσμο, όπου οι άνθρωποι εκτελούν ρομποτικές εργασίες με σκοπό να γίνει πιο ανθρώπινη η ΤΝ». Ακολουθήστε το Protagon στο Google News
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο
Επιστήμη & Τεχνολογία | Protagon.gr
. 

