Το φθινόπωρο του 1939, ο Χίτλερ έδωσε έγκριση για την συστηματική εξολόθρευση των Γερμανών που οι ναζί θεωρούσαν ότι “δεν τους άξιζε να ζουν”. Με το απόρρητο πρόγραμμα “ευθανασίας”υπό την κωδική ονομασία”Τ4″,οι ΑμΕΑ θανατώνονταν με ένεση η δηλητηριώδη αέρια.
Το “Τ4″ πλαισίωσε έξι καταυλισμούς θανάτου σε Γερμανία/Αυστρία , αποκαλούμενους”Κέντρα Ευθανασίας”.Τα Κέντρα έφεραν ειδικές εγκαταστάσεις παραγωγής και παροχής δηλητηριωδών αερίων,όμως εξωτερικά έδιναν την εντύπωση ιαματικών λουτρών.
Μέσα απο το “Τ4” δολοφονήθηκαν περίπου 70.000 Γερμανοί και Αυστριακοί ΑμεΑ μέχρι το 1941. Τότε, κάτω απο κατακραυγή ακόμα και μέσα στην ναζιστική Γερμανία, ο Χίτλερ διέταξε αναστολή του προγράμματος. Μετά από ολιγόμηνη παύση, οι θανατώσεις τον επόμενο χρόνο άρχισαν ξανά με μεγαλύτερη μυστικότητα και ουδέποτε σταμάτησαν έως το τέλος του Πολέμου. Ο τελικός αριθμός ΑμεΑ που δολοφονήθηκαν ήταν εκατοντάδες χιλιάδες.
Μεγάλο μέρος του προσωπικού του “Τ4” μετά το 1942 μετατέθηκε σε άλλα πόστα εξόντωσης ανθρώπων.Η ιστορία του ολοκαυτώματος των ΑμεΑ είναι άλλη μια απόδειξη ότι η επίθεση σε μια κοινωνική ομάδα απο τον φασισμό (και κάθε αντιδραστική ιδεολογία) είναι μόνο η αρχή για επίθεση σε όλους.
