Στα μέσα του 11ου αιώνα, η Βυζαντινή Αυτοκρατορία βρισκόταν σε φάση έντονων ανακατατάξεων. Μετά τον θάνατο του Βασιλείου Β’, η κεντρική εξουσία αποδυναμώθηκε, ενώ η σύγκρουση μεταξύ της παλατινής ελίτ της Κωνσταντινούπολης και της στρατιωτικής αριστοκρατίας των επαρχιών εντάθηκε.
Παρά τις δυσκολίες και τις συνεχείς απειλές, η βασιλεία του Αλεξίου κατάφερε να προσφέρει μια περίοδο σχετικής σταθερότητας και ανασυγκρότησης. Ο ίδιος άφησε πίσω του ένα κράτος πιο οργανωμένο και ικανό να αντεπεξέλθει στις προκλήσεις της εποχής, θέτοντας τα θεμέλια για τη συνέχιση της δυναστείας των Κομνηνών.
Ο θάνατός του το 1118 σηματοδότησε το τέλος μιας σημαντικής εποχής για το Βυζάντιο. Ο Αλέξιος Α’ Μέγας Κομνηνός έμεινε στην ιστορία ως ένας ηγεμόνας που, μέσα σε ιδιαίτερα αντίξοες συνθήκες, κατάφερε να ανασυγκροτήσει την αυτοκρατορία και να την οδηγήσει σε μια νέα περίοδο αντοχής και προσαρμογής. Η συμβολή του θεωρείται καθοριστική, όχι μόνο για τη διατήρηση του κράτους, αλλά και για τη διαμόρφωση της μετέπειτα πορείας του Βυζαντίου.
• Με πληροφορίες από el.wikipedia.org και Encyclopaedia Britannica (λήμμα: Alexius I Komnenos).