“Μέσα από τα χαλάσματα εξείχαν χέρια, πόδια, σπασμένα κρανία. Οι δεξαμενές νερού ήταν γεμάτες με πτώματα”: Στην πόλη, ο πληθυσμός, μαζί με τα εκατοντάδες χιλιάδες γυναικόπαιδα και τους γέροντες, πρόσφυγες απ’ τα ανατολικάΗ πόλη δεν είχε στρατηγική/στρατιωτική αξία. Η αντιαεροπορική άμυνα ήταν ανύπαρκτη και οι ναζιστικές αρχές την είχαν ήδη εγκαταλείψει. Στην Δρέσδη δεν υπήρχαν πια οργανωμένα χιτλερικά στρατεύματα,καμιά οργανωμένη αντίσταση απο τους ναζί.Όμως ο πραγματικό στόχος δεν ήταν οι ναζί αλλά η Σοβιετική Ένωση, που, όπως έγραψε ο Τσώρτσιλ “είχε γίνει θανάσιμος κίνδυνος για τον ελεύθερο κόσμο..έπρεπε να δημιουργήσουμε χωρίς καθυστέρησηΤα βομβαρδιστικά των Άγγλων και των Αμερικανών έριξαν περίπου 250 εμπρηστικές βόμβες, 3.000 εκρηκτικές βόμβες και 400.000 βόμβες θερμίτη που σκοτείνιασαν τον ουρανό.Το μείγμα φωσφόρου και εμπρηστικών ήταν προσχεδιασμένο για να προκαλέσει ολοκληρωτική καταστροφή. Οι βραδυφλεγείς βόμβες φωσφόρου προκαλούσαν τον πληθυσμό να βγει από τα καταφύγια και ύστερα τα πάντα τυλίγονταν μέσα σ’ ένα τσουνάμι φωτιάς που απανθράκωνε, έλιωνε και εξαύλωνε ό,τι βρισκόταν στο διάβα του.Τεράστιες θερμοκρασίες αναπτύχθηκαν και όσοι προσπαθούσαν μέσα στον πανικό να διαφύγουν από το τσουνάμι της φωτιάς αποτελειώνονταν από τα Aμερικάνικα καταδιωκτικά Mustang.Η Δρέσδη καιγόταν επί επτά ημέρες, αφήνοντας στους δρόμους χιλιάδες απανθρακωμένα πτώματα.Το μαζικό έγκλημα της Δρέσδης-το μεγαλύτερο απο παρόμοιους βομβαρδισμούς που έγιναν-ήταν μέρος ευρύτερου εγκληματικού σχεδίου των Αγγλοαμερικανών για ισοπέδωση πόλεων και μαζικές δολοφονίες αμάχων, στο τέλος του πολέμου, όταν η ναζιστική Γερμανία ουσιαστικά είχε ηττηθεί.Στην Ανατολή, η ισοπέδωση πόλεων/εγκαταστάσεων άφηνε “καμένη γή” για τον Σοβιετικό στρατό, που προέλαυνε, χωρίς να τον διευκολύνει στρατιωτικά. To αποτέλεσμα ήταν αμέτρητες δολοφονίες αμάχων, άσκοπες απώλειες στρατιωτών των επιτιθέμενων και ανυπολόγιστες καταστροφές υποδομών.Το οργανωμένο έγκλημα των Αγγλοαμερικανών κορυφώθηκε στην Δρέσδη. Μπροστά στην κατακραυγή, ο Τσώρτσιλ-που είχε υποστηρίξει με ενθουσιασμό το σχέδιο των μαζικών καταστροφών και δολοφονιών-άρχισε να παίρνει αποστάσεις. Βέβαια οι Αμερικανοί-με την στήριξη προσωπικά του Τσώρτσιλ-συνέχισαν την ίδια τακτική αμέσως μετά, σε Χιροσίμα και Ναγκασάκι.Ο ίδιος ο Τσώρτσιλ, στα απομνημονεύματα του, για την Δρέσδη δεν αναφέρει τίποτα.Προσπάθησαν να παρουσιάσουν τον βομβαρδισμό ως κοινή απόφαση με την Σοβιετική Ένωση για να δικαιολογήσουν το έγκλημα. Οι Σοβιετικοί όμως όχι μόνο δεν είχαν καμία συμμετοχή και καταδίκασαν την επίθεση αλλά, μαζί με τον λαό της πόλης, βοήθησαν μεταπολεμικά και στην αποκατάσταση των υποδομών.Ο βομβαρδισμός της Δρέσδης, όπως και η Χιροσίμα και το Ναγκασάκι, ήταν ένα έγκλημα πολέμου, απόδειξη ότι ενώ οι λαοί έδιναν τον αντιφασιστικό αγώνα, οι ηγεσίες των αστικών “δημοκρατιών” (οι ίδιες που είχαν εκθρέψει τον Χίτλερ) έβαζαν την ιμπεριαλιστική τους σφραγίδα στον κόσμο.
