
Απόσπασμα (σσ. 107-115) από το βιβλίο της Razika Adnani, Να απαλλαγούμε από τον ισλαμισμόΗ ανάλυση της «κορανικής σαρία» και των νομικών βιβλίων μας επιτρέπει να συναγάγουμε ότι οι νομομαθείς της νέας μουσουλμανικής αυτοκρατορίας, όπως και όλοι οι νομομαθείς, θέσπισαν νόμους σύμφωνα με όσα θεωρούσαν απαραίτητα για τη διαφύλαξη της συνοχής και των συμφερόντων της κοινωνίας και σύμφωνα με τη νοοτροπία και τον πολιτισμό τους. Οι κανόνες που θεσμοθέτησαν και η επιλογή των κορανικών συστάσεων που συμπεριέλαβαν στα νομικά τους βιβλία αποδεικνύουν ότι θέσπισαν κανόνες όχι επειδή συνιστώνταν από το Κοράνι, αλλά επειδή τους ήταν απαραίτητοι ή επειδή ανταποκρίνονταν στην κοινωνική τους θεώρηση και στην αντίληψή τους για το καλό και το κακό. Απόδειξη αυτού είναι το γεγονός ότι δεν υιοθέτησαν όλους τους κανόνες του Κορανίου αλλά, αντίθετα, πολλούς από αυτούς τους αγνόησαν, όπως θα δούμε παρακάτω.Οι νομομαθείς ήταν άνδρεςΌσον αφορά τους κανόνες που καθορίζουν τη σχέση μεταξύ ανδρών και γυναικών, οι μουσουλμάνοι νομομαθείς, που ήταν όλοι άνδρες, υιοθέτησαν όλους τους κανόνες του Κορανίου που πιστοποιούν την ανωτερότητα του άνδρα έναντι της γυναίκας και διατηρούν την τελευταία σε κατάσταση κατωτερότητας. Έτσι, ενέταξαν στα νομικά τους βιβλία τις ανισότητες στην κληρονομιά
Για αιώνες, ο κόσμος των γυναικών στις μουσουλμανικές κοινωνίες περιοριζόταν, σε γενικές γραμμές, στο σπίτι τους, όπου αφιερώνονταν στους συζύγους, τα παιδιά και τις οικιακές εργασίες τους. Οι γυναίκες δεν είχαν λοιπόν την ίδια πρόσβαση με τους άνδρες στα μέσα που θα τους επέτρεπαν να καλλιεργήσουν τις διανοητικές τους ικανότητες. Όποιος επιθυμεί να κυριαρχήσει στον άλλον, τον στερεί από ό,τι μπορεί να τον φέρει σε ισότιμη θέση μαζί του. Έχει ανάγκη να τον βλέπει κατώτερο και μειωμένο για να επιβεβαιώνει την ανωτερότητά του και να ενισχύει την εξουσία του. Ο εγκλεισμός των γυναικών έχει επηρεάσει βαθιά κοινωνικά, πολιτισμικά, σωματικά και διανοητικά τις γυναίκες και τις μουσουλμανικές κοινωνίες. Είναι ο κανόνας που έχει βλάψει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο τις γυναίκες και, εκ των πραγμάτων, τις μουσουλμανικές κοινωνίες.
Σύμφωνα με τη θρησκευτική διδασκαλία, οι γυναίκες αποτελούν πηγή «πειρασμού» για τους άνδρες και η παρουσία τους διαταράσσει την κατάνυξη της προσευχής. Με άλλα λόγια, ο άνδρας είναι εκείνος που δεν μπορεί να συγκεντρωθεί στην προσευχή του αλλά η γυναίκα είναι εκείνη που στερείται την πρόσβαση σε αυτόν τον χώρο. Ο άνδρας είναι εκείνος που παρουσιάζεται ως ανίκανος να αξίζει έναν χώρο πνευματικότητας, αλλά είναι η γυναίκα που τιμωρείται στερούμενη την πνευματικότητα που αναζητά.
Οι άνδρες μουσουλμάνοι έχουν επίσης αποκλείσει, στο όνομα της θρησκείας, τις γυναίκες από τα νεκροταφεία Αυτό ισχύει για την Αλγερία Η υπέροχη περίοδος της νάχντα επέτρεψε σίγουρα στις γυναίκες να αποκτήσουν έκτακτα δικαιώματα σε διάστημα λίγων ετών, όπως το δικαίωμα να βγαίνουν από το σπίτι χωρίς συνοδό, να μορφώνονται και να εργάζονται. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, με εξαίρεση την ΤουρκίαΤο σύστημα εγκλεισμού των γυναικών εξακολουθεί να ισχύει στις μουσουλμανικές κοινωνίες, παρόλο που οι γυναίκες δεν έχουν ποτέ, εδώ και αιώνες, καταλάβει τόσο πολύ τον δημόσιο χώρο. Αν και δεν επιβάλλεται από τον νόμο, με εξαίρεση το ΑφγανιστάνΗ εξάπλωση των ισλαμιστικών ρευμάτων στις μουσουλμανικές κοινωνίες και η ενίσχυση του συντηρητισμού δεν επιτρέπουν στις γυναίκες να αποκτήσουν περισσότερα δικαιώματα
