Του Λουκά Μπαφατάκη, Μηχανολόγου Μηχανικού Ε.Μ.Π.
Στο επόμενο άρθρο αντιστρέψαμε το πρόβλημα. Αντί να στείλουμε ένα σκάφος στα άστρα, εξετάσαμε την ιδέα των αστρικών μηχανών: θεωρητικών κατασκευών που θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον ίδιο τον Ήλιο ως πηγή ενέργειας και πρόωσης
Άρα έχουμε δύο άκρα. Στο πρώτο σενάριο, το ταξίδι μπορεί να γίνει σε ανθρώπινους χρόνους, αλλά απαιτεί εξωφρενική ενέργεια και πρόωση και ουσιαστικά αφορά μόνο το Ηλιακό μας Σύστημα. Στο δεύτερο, η ενέργεια υπάρχει, γιατί την παρέχει το ίδιο το άστρο, αλλά ο χρόνος παύει να είναι ανθρώπινος. Υπάρχει όμως και μια τρίτη, πολύ πιο ριζοσπαστική ιδέα. Τι γίνεται αν δεν προσπαθήσουμε ούτε να κινηθούμε πάρα πολύ γρήγορα μέσα στο Διάστημα, ούτε να μετακινήσουμε αργά ολόκληρο το Ηλιακό Σύστημα; Τι γίνεται αν προσπαθήσουμε να αλλάξουμε την ίδια τη γεωμετρία της διαδρομής;
Πού μπορεί να βρεθεί ένας μελλοντικός πολιτισμός; Αν τα πρώτα δύο άρθρα μάς οδήγησαν σε πολιτισμούς με τεράστια ενεργειακή και βιομηχανική ισχύ, αυτό το τρίτο άρθρο μάς οδηγεί σε κάτι ακόμη πιο ακραίο. Ένας πολιτισμός που μπορεί να κατασκευάσει κινητήρα δίνης ή προσπελάσιμη σκουληκότρυπα δεν είναι μόνο πολιτισμός τύπου ΙΙ στην κλίμακα Kardashev αλλά που κατανοεί και ελέγχει τη γεωμετρία του χωροχρόνου σε μακροσκοπική κλίμακα, δηλαδή ποιοτικά διαφορετικό επίπεδο. Που να να απαιτεί φυσική πέρα από το σημερινό Καθιερωμένο Πρότυπο και πέρα από τη σημερινή Γενική Σχετικότητα, να ζητά κβαντική βαρύτητα, κατανόηση του κενού, της ενέργειας μηδενικού σημείου, της αιτιότητας και της τοπολογίας του Σύμπαντος σε βαθμό που σήμερα δεν διαθέτουμε. Ακόμη και αν δεν κατασκευαστούν ποτέ, αυτές οι ιδέες έχουν αξία. Γιατί μας αναγκάζουν να ξεχωρίσουμε τρία διαφορετικά επίπεδα δυνατότητας. Το μεγάλο λάθος στη δημοφιλή συζήτηση είναι ότι συχνά περνάμε από το δεύτερο στο τρίτο πολύ γρήγορα. Λέμε: “Η Γενική Σχετικότητα το επιτρέπει, άρα κάποτε θα το φτιάξουμε”, κάτι που δεν είναι σωστό. Η Γενική Σχετικότητα μπορεί να επιτρέπει μια γεωμετρία. Αυτό δεν σημαίνει ότι το Σύμπαν επιτρέπει έναν πολιτισμό να την κατασκευάσει με διαθέσιμη ύλη και ενέργεια. Συμπέρασμα Στο πρώτο άρθρο είδαμε ότι τα γρήγορα διαστημόπλοια σκοντάφτουν στην ενέργεια, στην ισχύ, στην πρόωση, στη θερμότητα και στη θωράκιση. Στο δεύτερο άρθρο είδαμε ότι οι αστρικές μηχανές θα μπορούσαν θεωρητικά να μετακινήσουν ολόκληρο το Ηλιακό Σύστημα, αλλά μόνο σε χρόνους που ξεπερνούν κάθε ανθρώπινη κλίμακα. Σε αυτό το τρίτο άρθρο εξετάσαμε την πιο ριζοσπαστική ιδέα: να μη διανύσουμε την απόσταση με τον συνηθισμένο τρόπο, αλλά να εκμεταλλευτούμε τη γεωμετρία του χωροχρόνου. Όμως εδώ το τίμημα είναι ακόμη βαρύτερο. Δεν ζητούν απλώς πολλή ενέργεια. Ζητούν εξωτικές μορφές ενέργειας και πρόωσης και απαιτούν έλεγχο της γεωμετρίας του χωροχρόνου. Άρα, προς το παρόν, το συμπέρασμα είναι καθαρό: το ταξίδι βαθέος διαστήματος σε ανθρώπινους χρόνους ίσως δεν απαιτεί μόνο καλύτερους κινητήρες. Ίσως απαιτεί βαθύτερη κατανόηση της ίδιας της πραγματικότητας. Και αυτό είναι ίσως το πιο συναρπαστικό και ταυτόχρονα το πιο ταπεινωτικό στοιχείο. Το Σύμπαν μπορεί να αφήνει μικρά μαθηματικά παράθυρα για συντομεύσεις. Αλλά μέχρι να μάθουμε αν αυτά τα παράθυρα ανοίγουν πραγματικά, και όχι μόνο στις εξισώσεις, τα άστρα, το Κέντρο του Γαλαξία, το Μέγα Νέφος του Μαγγελάνου και η Ανδρομέδα παραμένουν εκεί που ήταν πάντα: ορατά, μετρήσιμα, κατανοητά σε κάποιο βαθμό, αλλά πρακτικά απρόσιτα.