Παραφράζοντας τη διάσημη ατάκα του Νιλ Αρμστρονγκ, κάποιος θα μπορούσε να πει ότι αυτό που πέτυχαν οι επιστήμονες με επιτυχημένη καλλιέργεια σε προσομοίωση σεληνιακού εδάφους είναι «ένα μικρό βήμα για το ρεβίθι, αλλά ένα γιγάντιο άλμα για την εξωγήινη γεωργία Οι μύκητες λειτούργησαν επίσης ως «βιολογική κόλλα». Μέσω της ανάπτυξης τη νηματοειδούς δομής τους, που αποκαλείται «υφή», συνέβαλαν στη δέσμευση των λειαντικών, οδοντωτών σωματιδίων του σεληνιακού εδάφους – γεγονός που βελτίωσε τη δομική ακεραιότητα του χώματος και τη δυνατότητά του να συγκρατεί νερό. Οι αποδόσεις μειώνονταν όσο αυξανόταν το ποσοστό του σεληνιακού ρεγολίθου, αλλά οι ερευνητές πιστεύουν ότι διέκριναν σημάδια ανθεκτικότητας στα φυτά. Αν και ο συνολικός αριθμός των σπόρων που παράχθηκαν ήταν χαμηλότερος στα σεληνιακά μείγματα, το βάρος και το μέγεθος όσων αναπτύχθηκαν ήταν συγκρίσιμα με τα αντίστοιχα με εκείνων που φυτρώνουν σε ένα τυπικό μείγμα γλάστρας στη Γη. Ακόμα και στις πιο ακραίες δοκιμές, με τη χρήση 100% προσομοιωμένου σεληνιακού εδάφους, η μυκητιακή επεξεργασία φάνηκε να βοηθά τα ρεβίθια. Παρότι οι ρεβιθιές δεν άνθησαν, η παρουσία των μυκήτων παρέτεινε την επιβίωσή τους κατά 14 ημέρες κατά μέσο όρο, σε σύγκριση με τα φυτά που δεν είχαν υποστεί επεξεργασία και καλλιεργούνταν στο ίδιο χώμα. Ο ακατέργαστος σεληνιακός ρεγολίθος είναι εξαιρετικά αλκαλικός, με pH περίπου 9,9, το οποίο είναι εχθρικό για τις περισσότερες καλλιέργειες. Το κομποστοποιημένο με μύκητες και γαιοσκώληκες έδαφος μείωσε την αλκαλικότητά του σε ελαφρώς όξινο ή ουδέτερο εύρος, με pH από 6,2 έως 6,6. Παρά την επιτυχία του πειράματος, τα ρεβίθια δεν μπορούν ακόμα να ενταχθούν στο μενού των αστροναυτών, καθώς υποβάλλονται σε περαιτέρω δοκιμές για τα επίπεδα αλουμινίου τους. Η Τζέσικα Ατκιν, που ηγήθηκε της έρευνας, εξηγεί στους Times: «Προτού φτιάξουμε χούμους στη Σελήνη, καλό είναι να επιβεβαιώσουμε ότι θα είναι ασφαλές και θρεπτικό». Ακολουθήστε το Protagon στο Google News
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο
Επιστήμη & Τεχνολογία | Protagon.gr
.