Η Ταϊβάν έκανε ένα σημαντικό, αλλά αποτυχημένο, βήμα προς την απόκτηση αυτόνομης δυνατότητας εκτόξευσης δορυφόρων, όταν το ινστιτούτο NCSIST
Το σύστημα τερματισμού της πτήσης είχε ως αποτέλεσμα τα συντρίμμια να παραμείνουν εντός της καθορισμένης ζώνης ασφαλείας της εγκατάστασης, καταλήγοντας σε ακατοίκητη ορεινή περιοχή. Δεν αναφέρθηκαν τραυματισμοί ή ζημιές σε περιουσίες. Δεν ήταν βαλλιστικός πύραυλος Παρά την ομοιότητα της διαδικασίας δοκιμής με εκείνη ενός στρατιωτικού πυραύλου, το υπό δοκιμή σύστημα ήταν πύραυλος-φορέας και όχι επιχειρησιακό βαλλιστικό όπλο. Το πρόγραμμα αποτελεί μέρος της προσπάθειας της Ταϊβάν να αποκτήσει εγχώρια τεχνολογία για την τοποθέτηση δορυφόρων σε τροχιά. Το NCSIST, το οποίο αποτελεί τον κρατικό φορέα ανάπτυξης αμυντικών τεχνολογιών της χώρας, έχει μέχρι σήμερα εκτεταμένη εμπειρία σε πυραυλικά συστήματα, πρόωση, ηλεκτρονικά και συστήματα ελέγχου, στοιχεία που μπορούν να αξιοποιηθούν και σε τεχνολογίες διαστημικών εκτοξεύσεων. Η συγκεκριμένη δοκιμή ήταν η πρώτη πτήση του συγκεκριμένου εγχώρια αναπτυγμένου φορέα, ενώ το NCSIST ανακοίνωσε ότι θα αναλύσει τα δεδομένα τηλεμετρίας που συγκεντρώθηκαν κατά τη σύντομη πτήση. Το NCSIST είχε εκδώσει προηγουμένως προειδοποιήσεις για την περιοχή δοκιμών, με προβλεπόμενη επικίνδυνη ζώνη που εκτεινόταν έως περίπου 20 ναυτικά μίλια (37 km) και μέγιστο ύψος 100.000 ft (30,5 km). Στην ίδια περιοχή είχαν προγραμματιστεί και άλλες στρατιωτικές δραστηριότητες, μεταξύ των οποίων δοκιμές πυροβολικού και επιχειρήσεις αναγνώρισης με μη επανδρωμένα αεροσκάφη. Αποτυχία λίγες ημέρες μετά από μια επιτυχημένη δοκιμή Το ενδιαφέρον είναι ότι μόλις τρεις ημέρες αργότερα, στις 22 Αυγούστου, ένας διαφορετικός φορέας της Ταϊβάν, ο TASA πραγματοποίησε επιτυχημένη δοκιμή του εγχώρια αναπτυγμένου υποτροχιακού πυραύλου MARAHO. Ο MARAHO απογειώθηκε στις 07:10 από το πεδίο Xuhai (Indigenous Scientific Rocket Launch Site) στην Pingtung. Η πτήση διήρκεσε 432 δευτερόλεπτα, έφθασε σε μέγιστο ύψος 8,1 km και πέτυχε μέγιστη ταχύτητα 408 m/s (Mach 1,2). Κατά τη διάρκεια της δοκιμής επιβεβαιώθηκαν μεταξύ άλλων η πρόωση, ο έλεγχος πτήσης, τα ηλεκτρονικά και η συνεχής επικοινωνία μεταξύ πυραύλου και επίγειου σταθμού. Ο MARAHO είναι sounding rocket, δηλαδή υποτροχιακός ερευνητικός πύραυλος, ενώ το σύστημα του NCSIST είναι πύραυλος-φορέας που προορίζεται για την ανάπτυξη τεχνολογιών τοποθέτησης δορυφόρων σε τροχιά.
