
Του Λουκά Μπαφατάκη, Μηχανολόγου Μηχανικού Ε.Μ.Π. Το παράδειγμα αφορά καθαρή ακτινοβολία προς ένα ιδανικά ψυχρό περιβάλλον. Στην πράξη, η επιφάνεια του ψυγείου μπορεί να δέχεται ηλιακή ακτινοβολία, θερμική ακτινοβολία από το έδαφος ή ανακλώμενο φως. Επίσης, οι σωληνώσεις, οι αντλίες, οι δομές και οι μηχανισμοί ανάπτυξης αυξάνουν τη συνολική μάζα. Οπότε ενας μικρός πυρηνικός πυρήνας δεν συνεπάγεται μικρό σταθμό παραγωγής: η απόρριψη θερμότητας μπορεί να καθορίζει τις διαστάσεις ολόκληρης της εγκατάστασης. Σε μια επανδρωμένη εγκατάσταση, η ηλεκτρική τροφοδοσία συνδέεται άμεσα με την επιβίωση. Απώλεια ισχύος μπορεί να σημαίνει απώλεια θέρμανσης, κυκλοφορίας αέρα, απομάκρυνσης διοξειδίου του άνθρακα, ελέγχου πίεσης ή επικοινωνίας. Για αυτό ο σχεδιασμός χρειάζεται πλεονασμό, εφεδρικές γραμμές, δυνατότητα απομόνωσης αστοχιών και διαχείριση φορτίων ανάλογα με την προτεραιότητά τους. Η ανθεκτικότητα δεν προκύπτει υποχρεωτικά από το ότι υπάρχει μία μεγάλη γεννήτρια. Μπορεί να προκύπτει από διαφορετικές πηγές, κατανεμημένες μονάδες και αποθήκευση ικανή να καλύψει κρίσιμα φορτία αν κάποιο σύστημα σταματήσει. Αλλά και η υπερβολική πολυπλοκότητα δημιουργεί νέες πιθανότητες αστοχίας. Το ζητούμενο δεν είναι να τοποθετηθούν όλα τα διαθέσιμα συστήματα πάνω σε μια βάση. Είναι να προκύψει μια αρχιτεκτονική της οποίας οι αστοχίες έχουν προβλεφθεί και αντιμετωπίζονται. Η επιλογή παραγωγής ενέργειας στο διάστημα αλλάζει με τον προορισμό. Στη χαμηλή γήινη τροχιά, φωτοβολταϊκά και επαναφορτιζόμενες μπαταρίες αποτελούν δοκιμασμένη λύση. Στον Άρη, μια RTG προσφέρει ανεξαρτησία από τις αμμοθύελλες, αλλά με μικρή ηλεκτρική ισχύ. Στη Σελήνη, φωτοβολταϊκά και αποθήκευση μπορεί να επαρκούν για πολλές αποστολές, ενώ η συνεχής τροφοδοσία μεγάλης εγκατάστασης μπορεί να δικαιολογεί έναν αντιδραστήρα ή υβριδικό σύστημα. Στον Δία, αποστολές όπως το JUICE και το Europa Clipper αποδεικνύουν ότι τα μεγάλα φωτοβολταϊκά παραμένουν δυνατή λύση. Πιο μακριά, οι ραδιοϊσοτοπικές γεννήτριες έχουν προσφέρει δεκαετίες λειτουργίας. Οι ανάγκες μιας μελλοντικής βάσης εκατοντάδων kW θα είναι εντελώς διαφορετικές από εκείνες ενός επιστημονικού οχήματος λίγων εκατοντάδων W. Με τεχνολογίες που σε μεγάλο βαθμό γνωρίζουμε ήδη, αλλά συνδυασμένες διαφορετικά για κάθε αποστολή. Θα συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε φωτοβολταϊκά όπου ο Ήλιος επαρκεί, μπαταρίες για βραχυχρόνιες διακοπές και αιχμές φορτίου, κυψέλες καυσίμου όπου δικαιολογούνται από την αποθήκευση και τη διαθεσιμότητα αντιδρώντων, ραδιοϊσοτοπικές γεννήτριες για σταθερή ισχύ μικρής κλίμακας και ενδεχομένως αντιδραστήρες σχάσης για μόνιμες, ενεργοβόρες εγκαταστάσεις. Η επιλογή της μπαταρίας, από τη χημεία της έως τη θερμική της προστασία, θα εξαρτάται από το ίδιο ενεργειακό προφίλ και όχι από μια γενική κατάταξη τεχνολογιών. Το δυσκολότερο μέρος ίσως δεν είναι η ίδια η παραγωγή ηλεκτρισμού. Είναι να εξασφαλίσεις ότι θα συνεχίσει να υπάρχει ακριβώς όταν τη χρειάζεσαι, ότι μπορείς να απορρίψεις τη θερμότητα που παράγεις και ότι το σύστημα θα λειτουργεί για χρόνια χωρίς τη δυνατότητα να καλέσεις συνεργείο.Η ασφάλεια ως μέρος του ενεργειακού σχεδιασμού
Δεν υπάρχει μία απάντηση για κάθε σημείο
Τελικά, πώς θα έχουμε ενέργεια μακριά από τη Γη;


