4.Ταξιδεύοντας ευθεία, όταν επιστρέφουμε στην αρχική μας θέση από πίσω, το διαστημόπλοιό μας έχει στραφεί κατά 90οΒλέπουμε τα είδωλά μας να σχηματίζουν μια σπειροειδή οπτική αλυσίδα. Το πρώτο είναι στραμμένο κατά 90°, το δεύτερο κατά 180°, το τρίτο 270° και το τέταρτο κανονικό.
5.6. Το ταξίδι είναι παρόμοιο με την προηγούμενη περίπτωση, αλλά η στροφή είναι 60ο7. 8. 9.10. «Καμινάδα» με περιστροφή 180°: Όπως στην προηγούμενη περίπτωση, αλλά ένα από τα ζεύγη των επιφανειών περιστρέφεται κατά 180ο. Το διαστημικό μας ταξίδι δίνει ακριβώς την ίδια εμπειρία με την προηγούμενη περίπτωση, αλλά σε έναν από τους οριζόντιους άξονες (π.χ. πηγαίνοντας δεξιά), όταν επιστρέφουμε από τα αριστερά είμαστε αναποδογυρισμένοι κατά 180ο. Στο οριζόντιο επίπεδο, βλέπουμε τα είδωλά μας να εκτείνονται στο άπειρο, αλλά τα μισά από αυτά είναι με το κεφάλι προς τα κάτω.
Όλα αυτά τα σχήματα μοιράζονται την ίδια επίπεδη γεωμετρία, αλλά το καθένα διαθέτει τα δικά του μοναδικά χαρακτηριστικά. Οι ειδικοί μπορούν επομένως να αναζητήσουν ενδείξεις και στοιχεία αυτών των χαρακτηριστικών για να προσδιορίσουν το ακριβές σχήμα του σύμπαντος χρησιμοποιώντας ολοένα και πιο λεπτομερή κοσμολογικά δεδομένα.
Άπειρα αντίγραφα του εαυτού μας
Πολλοί από αυτούς τους υποψήφιους για το σχήμα του σύμπαντος είναι συμπαγείς, που σημαίνει ότι δεν εκτείνονται απείρως προς τα έξω. Αντίθετα, ένα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό που μοιράζονται είναι η επανάληψη. Σε ένα σύμπαν με σχήμα τόρου, για παράδειγμα, το φως από τη Γη μας θα έφτανε τελικά ξανά στη Γη, οπότε θα βλέπαμε την αντανάκλασή μας.
Παρόλα αυτά, το σύμπαν μας είναι γιγαντιαίο, και το φως ταξιδεύει με πεπερασμένη ταχύτητα. Αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν το φως από το ηλιακό μας σύστημα ή τον γαλαξία μας επρόκειτο να φτάσει ξανά σε εμάς κάποια μέρα, το πιο πιθανό είναι να μην αναγνωρίζαμε την εικόνα. Κι αυτό διότι η μορφή του εκείνη τη χρονική στιγμή πιθανώς να ελάχιστη ομοιότητα θα είχε με το τωρινό μας περιβάλλον. Επιπλέον, το σύμπαν μας ίσως να είναι τόσο απέραντο που το φως απλώς δεν έχει βρει τον χρόνο να το διασχίσει.
Αλλά θα μπορούσαν να υπάρχουν και άλλες ενδείξεις για το αν ζούμε σε ένα συμπαγές σύμπαν. Το σχήμα του κόσμου επηρεάζει, μεταξύ άλλων, τον τρόπο με τον οποίο η ύλη και το φως αλληλεπιδρούσαν στο πρώιμο σύμπαν. Κι αυτό θα έπρεπε να αντικατοπτρίζεται στην κοσμική μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου. Οι ερευνητές έχουν αναζητήσει επαναλαμβανόμενες δομές εντός αυτής, όπως πανομοιότυπες κυκλικές διατάξεις που θα υποδείκνυαν ένα συμπαγές σύμπαν. Για να γίνει αυτό, έπρεπε να κάνουν κάποιες γεωμετρικές παραδοχές: επειδή λαμβάνουμε την ακτινοβολία στη σφαιρική Γη, το σήμα έχει το σχήμα μιας σφαιρικής επιφάνειας. Το σύμπαν μας θα μπορούσε ωστόσο να έχει ένα πιο πολύπλοκο σχήμα, και τα ίχνη αυτού θα έπρεπε να ανακλώνται στα σφαιρικά δεδομένα που συλλέγουμε.
Όταν οι ειδικοί ερεύνησαν για πανομοιότυπες κυκλικές δομές στα δεδομένα της κοσμικής ακτινοβολίας υποβάθρου κατά τις δεκαετίες του 2000 και του 2010, δεν βρήκαν τίποτα. Επομένως, οι περισσότεροι κοσμολόγοι υπέθεσαν ότι το σύμπαν είχε μια αρκετά απλή δομή: θα ήταν επίπεδο και θα εκτεινόταν στο άπειρο και στις τρεις χωρικές διαστάσεις. Η έρευνα για το σχήμα του σύμπαντος πάγωσε λόγω έλλειψης νέων στοιχείων – μέχρι που ξεκίνησε το 2022 η σύμπραξη COMPACT (Collaboration for Observations, Models and Predictions of Anomalies and Cosmic Topology).
Οι ερευνητές της σύμπραξης συγκρίνουν τα πιο πρόσφατα δεδομένα από την κοσμολογική μικροκυματική ακτινοβολία υποβάθρου με τα διάφορα πιθανά σχήματα του σύμπαντος. Ανακάλυψαν ότι η έλλειψη αποδείξεων για πανομοιότυπες κυκλικές δομές στο κοσμικό μικροκυματικό υπόβαθρο είναι πολύ λιγότερο περιοριστική από ό,τι πιστευόταν προηγουμένως. Στην πραγματικότητα, είναι αρκετά πιθανό να μην εντοπίζαμε καμία από αυτές τις δομές σε ένα συμπαγές σύμπαν. Επιπλέον, οι ειδικοί εργάζονται για τον εντοπισμό άλλων χαρακτηριστικών στα κοσμολογικά δεδομένα που θα μπορούσαν να υποδεικνύουν πολύπλοκα σχήματα. Η ομάδα της COMPACT εξακολουθεί να αναλύει τα δεδομένα και να αναπτύσσει κατάλληλα μοντέλα. Συναρπαστικά νέα αποτελέσματα αναμένονται τους επόμενους μήνες και χρόνια.
Όλα αυτά σημαίνουν ότι το σύμπαν θα μπορούσε να είναι πολύ πιο πολύπλοκο από ό,τι νομίζαμε. Και το ερώτημα για το σχήμα του κόσμου μας δεν είναι απλώς ακαδημαϊκό. Η τοπολογία του χωροχρόνου καθορίστηκε πιθανότατα από τις κβαντικές διεργασίες που έλαβαν χώρα λίγο μετά τη Μεγάλη Έκρηξη. Επομένως, αν γνωρίζαμε με μεγαλύτερη ακρίβεια το σχήμα του σύμπαντος, θα μπορούσαμε να μάθουμε περισσότερα για τις πολύπλοκες διεργασίες που συνέβησαν στο ξεκίνημά του – ή, τουλάχιστον, αυτή είναι η ελπίδα.
διαβάστε περισσότερες λεπτομέρειες: The universe could have 18 possible shapes – https://www.scientificamerican.com/article/the-universe-could-have-18-possible-shapes/
Κατηγορίες:ΑΣΤΡΟΝΟΜΙΑ, ΑΣΤΡΟΦΥΣΙΚΗ, ΚΟΣΜΟΛΟΓΙΑ, ΣΥΜΠΑΝ