Η θητεία το 1913:Η στρατιωτική θητεία είναι αναμφισβήτητα μια κομβική περίοδος στη ζωή των ανδρών. Για πολλούς σημαίνει μια αυτονόητη υποχρέωση και την οριστική μετάβαση στον κόσμο των ενηλίκων, για κάποιους αποτελεί ευκαιρία να δοκιμάσουν τις ψυχοσωματικές αντοχές τους, για ορισμένους είναι χάσιμο χρόνου, για άλλους πηγή άγχους ή και πανικού…«Πήγαμαν στα μαγειρεία κι πήραμαν φασόλια αγρίλια, μ’σουβρασμένα, τα πήραμαν στ’ς καραβάνις μας, στ’ αγγειά μας κι πάμι στου χώρου συγκεντρώσεως κι τρώγαμαν… Κι του τρένου στου Δαφνώνα σιούρ’ξι (σφύριξε)!».«Κι είπι ου πατέρας μ’:
-Μουρέ πιδιά, είδα ένα τζιαμί του προυί… Να πάμι ικεί, μη βρούμι καμιά λαμπάδα, κάνα κιρί, να ιδούμι ου ένας τουν άλλουν…».«Ήμαν τραυματιοφορέας στου Γράμμου… Στα σύνουρα απάνου… Δεν ήταν εύκουλη δ’λειά αυτήνη…Πέρα απ’ του φόβου μη σκουτουθείς, είνι κι του βάρους! Να κ’βαλάς στ’ν πλάτη ανθρώπους κι μι κρύου κι μι χιόνι κι μι λάσπη… Δυο χειμώνις πέρασα ικεί…»¨.«Η φασ’λάδα ήταν του καλύτιρου φαΐ, γιατί είχι πουλύ ζ’μί! Τό ’τρουγαμαν ουρθοί αυτό του φαΐ κι καρτέρ’γαμαν να τιλειώσει η διανουμή, να πάμι για περίσσευμα… Μας είπι ου διοικητής να μας αυγατίσει του συσσίτιου, αλλά ψουμί δε δικαιούμασταν. Κι πώς ήταν αυτό τ’ αυγάτεμα; Έρ’χνι ου μάγειρας νιρό στου καζάνι κι αυγάταγι του φαΐ!».«Καψώνια να ιδείς… Να καρτιρείς για φαΐ κι να ψένει ου ήλιους! Κι να μας κάνουν καψώνια… Σημειουτόν κι τραγούδι…».«Έφ’γα απ’ του χουριό, απ’ τα γίδια, κι πήγα στου στρατό… Δεν ήξιρα απού ρουλόι…, ήμαν τζιουπάνους… Τρεις μήνις πήγα στου σκολειό, γιατί πιάσ’κι (ξεκίνησε) ου πόλιμους τότι που ’μαν στ’ν πρώτη τάξη κι δε ματαπήγα… Οι άλλοι οι φαντάροι είχαν ρουλόια, ιγώ ούτι είχα, ούτι ήξιρα τι ήταν του ρουλόι… Έπριπι να σηκώσου τουν άλλου του θαλαμουφύλακα για να κοιμηθού κι δεν ήξιρα τ’ν ώρα…».
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Ερανιστής .
-Μουρέ πιδιά, είδα ένα τζιαμί του προυί… Να πάμι ικεί, μη βρούμι καμιά λαμπάδα, κάνα κιρί, να ιδούμι ου ένας τουν άλλουν…».
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο Ερανιστής .