Ένα ακόμη παίγνιο διεθνών σχέσεων έχει ξεκινήσει η Τουρκία, κατηγορώντας την Ελλάδα για την σφαγή των Οθωμανών Τούρκων που έγινε κατά την άλωση της Τριπολιτσάς το 1821! Έτσι χθεσινή ανάρτηση του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών Τι κάνει εδώ η Τουρκία και είναι ένα χοντροκομμένο εργαλείο προπαγάνδας (άρα και κατάλληλο για την εποχή μας, της εύκολης κατανάλωσης συνθημάτων μέσω Διαδικτύου και διαμόρφωσης της κοινής γνώμης με βάση πολωτικά μηνύματα): Απομονώνει ένα υπαρκτό γεγονός, το ότι δηλαδή πράγματι υπήρξε σφαγή των Τούρκων της Τριπολιτσάς, μετά την κατάληψη της από τα στρατεύματα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, και το αναδεικνύει ως μια “γενική αλήθεια”, η οποία στη συνέχεια διαχρονικά θα χαρακτηρίσει και θα στιγματίσει τον “αντίπαλο”, δηλαδή την σημερινή Ελλάδα. Οπότε διπλό το “χτύπημα” και διπλή η επιδίωξη. Αρχικά η Ελλάδα του 21ου αιώνα, ευρωπαϊκή, σύγχρονη, εντός διεθνούς νομιμότητας, με νομικό πλαίσιο από τα κορυφαία σε σεβασμό ανθρωπίνων δικαιωμάτων, χώρα χωρίς διεκδικήσεις και εξωστρεφείς μαξιμαλισμούς, χώρα η οποία είναι αντιμέτωπη με ένα πολύπλευρο πλέγμα τουρκικών κυριαρχικών πιέσεων και απειλών και “αιματηρών υποσχέσεων”, βρίσκεται κατηγορούμενη για τα όποια έκτροπα της επαναστατικής απελευθερωτικής διαδικασίας της προ 2 αιώνων, ενώ είχε τότε υποστεί ως πληθυσμός-πολιτισμός-εθνοτική ομάδα τα πάνδεινα και τρισχειρότερα. Παράλληλα, το συμπαρατασσόμενο και στενά πλέον συνεργαζόμενο με την Ελλάδα Ισραήλ, (με την Κύπρο ως τρίτο μέλος μιας υπό διαμόρφωσης νέας ισορροπίας στη Μέση Ανατολή και Ανατολική Μεσόγειο), που πρέπει να απολογηθεί διεθνώς για τις πρακτικές του ειδικά έναντι του παλαιστινιακού λαού, θα καταδικαστεί εξίσου και χειρότερα, ώστε να παραχθεί μια δημόσια εικόνα περί “νέου άξονα των γενοκτόνων”! Αφελές το επιχείρημα; Αφελέστατο. Αλλά αρκεί σε επιπόλαια ανάγνωση να θολώσει τόσο τα ιστορικά νερά, όσο και την πολιτική ενδελεχή ανάλυση που οφείλει να συμπεριλάβει το σύνολο πράξεων και πρακτικών όλων των μερών για να καταλήγει σε μια αξιολόγηση και κυρίως σε μια κλιμάκωση των όποιων τραγικών, πολιτικής και ηθικής και νομιμότητας. Το σκοπούμενο από πλευράς Άγκυρας; Να αναδειχθεί σε χώρα με ειδικό “ηθικό βάρος” στην περιοχή της, οπότε να μπορεί να κρίνει και να κατακρίνει τον περίγυρο, από κάποιο βάθρο αυτοθαυμασμού και αξιακής υπεροχής. Την ίδια ώρα που κατέχει το 40% της Κύπρου εδώ και 50 χρόνια, έχει εισβάλλει και κατέχει έδαφος στις γειτονικές Συρία και Ιράκ, απειλεί την Ελλάδα κάθε εκάστη με “νυχτερινές επισκέψεις”, καταδιώκει στο εσωτερικό της κάθε λογής και υφής αντιφρονούντα, η κυβέρνηση της ορθοποδεί πάνω σε ένα πλέγμα έκτακτων εξουσιών, ποδηγέτησης της δικαιοσύνης, πιέσεων στην αντιπολίτευση, θεωριών “εσωτερικού εχθρού”, με τάσεις ισλαμικής απολυτότητας και φαντασιώσεων τουρκικής ηγεμονίας εις βάρος όλων των γειτόνων της. Γιατί όχι θα αναρωτηθεί κανείς κυνικά, άλλωστε ζούμε σε εποχές ακραίου αναθεωρητισμού. Θα βρεί κοινό η γεμάτη μωρία, τουρκική αναφορά στις “σφαγές του Μωρέος”; Το είπαμε ήδη, ναι και κυρίως τουρκικό, που ανταποκρίθηκε πρόθυμα και με ένταση. Πιθανώς και άλλο στην ευρύτερη περιφέρεια που κανείς δεν αναμένει να κάτσει να εντρυφήσει στην σύνθετη ιστορία της ελληνικής επανάστασης, της Οθωμανικής πολιτικής και των ταραχώδων εποχών εθνικού αυτοπροσδιορισμού του 19ου και 20ου αιώνα. Έχει νόημα να υπάρξει ελληνική απάντηση; Βεβαίως, αν μη τι άλλο για την καταγραφή της επίσημης θέσης μας. Σχετικά το υπουργείο Εξωτερικών διατύπωσε τα εξής, ολίγον άτονα και της επιστημοσύνης να ομολογήσουμε, αλλά αρκετά. Αλλωστε σε τέτοιες εργαλειοποιήσεις σπάνια βγαίνει άκρη, παρεκτός και αν εμπλακείς στην γνωστή υψηλόφωνη ανταλλαγή ύβρεων. «Η συστηματική διαστρέβλωση και εργαλειοποίηση της Ιστορίας και η επιλεκτική επίκληση της ιστορικής μνήμης δεν μεταβάλλουν τα ιστορικά γεγονότα. Αυτήν ακριβώς την πρακτική υπηρετεί η σημερινή ανάρτηση του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών. Τέτοιου είδους τοποθετήσεις, οι οποίες βρίσκονται σε αντίθεση με καταγεγραμμένα ιστορικά γεγονότα, δεν συμβάλλουν στη διαμόρφωση κλίματος εμπιστοσύνης, αμοιβαίας κατανόησης και ουσιαστικού διαλόγου, ούτε συνάδουν με την προσέγγιση που επιτάσσουν οι σχέσεις καλής γειτονίας. Η ιστορική μνήμη δεν μπορεί να μετατρέπεται σε εργαλείο εξωτερικής πολιτικής. Η Ιστορία δεν παραγράφεται, δεν παραχαράσσεται και δεν διαγράφεται με αναρτήσεις στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Έχει το ενοχλητικό χαρακτηριστικό να επιβιώνει της προπαγάνδας». Το ρεζουμέ: Σφαγές στην ιστορία υπήρξαν δυστυχώς πολλές και συνεχίζονται (ακόμη πιο τραγικό παρά την πολιτισμική μας πρόοδο). Η σφαγή της ιστορίας όμως, τίποτα δεν προσφέρει, παρά μάλλον αποκαλύπτει προθέσεις για “επανάληψη της ιστορίας”, μιας και υπάρχει “προηγούμενο”. Και αυτό είναι το επικίνδυνο.
