
Το Lockheed F-104 Starfighter έμεινε στην ιστορία ως ένα από τα χαρακτηριστικότερα αναχαιτιστικά της εποχής του Ψυχρού Πολέμου, με εξαιρετικά μικρές πτέρυγες, υψηλή πτερυγική φόρτιση και επιδόσεις που του επέτρεπαν να ξεπερνά το Mach 2. Λιγότερο γνωστό είναι ότι η βασική σχεδίασή του χρησιμοποιήθηκε και ως αφετηρία για μια ιδιαίτερα ασυνήθιστη πρόταση αεροσκάφους κάθετης απογείωσης και προσγείωσης (VTOL), με μεγάλη τριγωνική πτέρυγα που θα περιστρεφόταν γύρω από τον διαμήκη άξονα της ατράκτου.
Η σύλληψη ήταν ουσιαστικά μια πρώιμη εφαρμογή της τεχνολογίας stopped rotor, δηλαδή ενός στροφείου που μετατρέπεται σε σταθερή πτέρυγα. Το σημαντικότερο τεχνικό πρόβλημα δεν ήταν μόνο η παραγωγή επαρκούς άντωσης κατά την αιώρηση, αλλά κυρίως η μετάβαση στην οριζόντια πτήση. Το στροφείο θα έπρεπε να επιβραδυνθεί και να ακινητοποιηθεί χωρίς να χαθεί ο έλεγχος του αεροσκάφους, ενώ η αεροδυναμική συμπεριφορά της τριγωνικής πτέρυγας θα άλλαζε δραστικά κατά τη διαδικασία.
Επιπλέον, ο μηχανισμός περιστροφής, οι απαιτήσεις μετάδοσης ισχύος, οι καταπονήσεις της κατασκευής και το σύστημα αντιστάθμισης ροπής θα προσέθεταν βάρος και πολυπλοκότητα σε ένα αεροσκάφος ήδη ιδιαίτερα απαιτητικό στον χειρισμό του. Το F-104 είχε σχεδιαστεί πρωτίστως για υπερηχητική πτήση, με εξαιρετικά λεπτές πτέρυγες και υψηλές ταχύτητες προσέγγισης. Η μετατροπή του σε VTOL θα απαιτούσε συνεπώς πολύ περισσότερα από μια απλή αλλαγή πτέρυγας.
Η ιδέα δεν προχώρησε πέρα από το στάδιο της σχεδιαστικής μελέτης. Δεν κατασκευάστηκε πρωτότυπο F-104 με περιστρεφόμενη τριγωνική πτέρυγα και δεν πραγματοποιήθηκαν πτητικές δοκιμές της συγκεκριμένης διαμόρφωσης.

