Από το 1974 μέχρι και σήμερα οι μαρτυρίες συγγενών αγνοουμένων
«Ηρθαν στο σπίτι μας 3-4 νεαροί Τουρκοκύπριοι. Μπήκαν μέσα φωνάζοντας και άρχισαν να βρίζουν και να μας βγάζουν έξω έναν έναν. Ακούστηκαν οι πρώτες ριπές. Στον πατέρα μου, τη μητέρα μου, ένα ένα τα αδέλφια μου»Η Χαρίτα Μάντολες
Αγοράκι 14 ετών έψαχνε τη μητέρα και τον πατέρα του, όταν τον σκότωσαν εκεί με τους 12 δικούς μας ανθρώπους. Ο σύζυγός μου ήταν έφεδρος κι έτρεξε στη Λυσιώτισσα. Μα δεν είχαν όπλα να τους δώσουν κι επέστρεψε πίσω, αντικρίζοντας εκείνο το μακελειό με τους αδικοσκοτωμένους στρατιώτες μας, τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ.Η Μυροφόρα Γεωργίου ΛοϊζουΗ Ευφροσύνη ΠροεστούΗ Μαρία ΝικολάουΗ Αναστασία Ευσταθίου Στυλλή
«Να θυμάστε ότι τα οστά που ενταφιάζονται ούτε να μας μιλήσουν μπορούν, αλλά ούτε και να μας αγκαλιάσουν. Υστερα από 50 χρόνια βρήκαμε τη δύναμη που χρειάζεται επιτέλους για να μιλήσουμε» σημείωσε η Γεωργία Μαύρου.
Τα παιδιά των αγνοουμένων καταγγέλλουν απουσία κρατικής στήριξης και ζητούν έμπρακτη βοήθεια έστω και καθυστερημένα. «Είμαστε ξεχασμένοι εδώ και 50 χρόνια. Από την οικογένειά μου έχουμε 11 συγγενείς αγνοούμενους πρώτου βαθμού» τόνισε η Μαύρου.
Η Ντίνα Αγαπίου δήλωσε στη διάρκεια της εκδήλωσης «Επάγγελμα – πατέρας: Αγνοούμενος»: «Πώς είναι να έχεις πατέρα; Πώς ακούγεται η λέξη μπαμπάς μέσα από το στόμα μου; Ο μπαμπάς μας είναι μια φωτογραφία, η μόνη κληρονομιά μας είναι αυτή η φωτογραφία».
Τέσσερις στους δέκα συγγενείς πιστεύουν ότι πιθανόν οι αγαπημένοι τους να είναι ακόμη ζωντανοί, σύμφωνα με έρευνα της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής. Πενήντα χρόνια και ακόμη περιμένουν με το βλέμμα στην πόρτα.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΙΣΤΟΡΙΑ – olympia .
Αγοράκι 14 ετών έψαχνε τη μητέρα και τον πατέρα του, όταν τον σκότωσαν εκεί με τους 12 δικούς μας ανθρώπους. Ο σύζυγός μου ήταν έφεδρος κι έτρεξε στη Λυσιώτισσα. Μα δεν είχαν όπλα να τους δώσουν κι επέστρεψε πίσω, αντικρίζοντας εκείνο το μακελειό με τους αδικοσκοτωμένους στρατιώτες μας, τους εκτέλεσαν εν ψυχρώ.
«Να θυμάστε ότι τα οστά που ενταφιάζονται ούτε να μας μιλήσουν μπορούν, αλλά ούτε και να μας αγκαλιάσουν. Υστερα από 50 χρόνια βρήκαμε τη δύναμη που χρειάζεται επιτέλους για να μιλήσουμε» σημείωσε η Γεωργία Μαύρου.
Τα παιδιά των αγνοουμένων καταγγέλλουν απουσία κρατικής στήριξης και ζητούν έμπρακτη βοήθεια έστω και καθυστερημένα. «Είμαστε ξεχασμένοι εδώ και 50 χρόνια. Από την οικογένειά μου έχουμε 11 συγγενείς αγνοούμενους πρώτου βαθμού» τόνισε η Μαύρου.
Η Ντίνα Αγαπίου δήλωσε στη διάρκεια της εκδήλωσης «Επάγγελμα – πατέρας: Αγνοούμενος»: «Πώς είναι να έχεις πατέρα; Πώς ακούγεται η λέξη μπαμπάς μέσα από το στόμα μου; Ο μπαμπάς μας είναι μια φωτογραφία, η μόνη κληρονομιά μας είναι αυτή η φωτογραφία».
Τέσσερις στους δέκα συγγενείς πιστεύουν ότι πιθανόν οι αγαπημένοι τους να είναι ακόμη ζωντανοί, σύμφωνα με έρευνα της Κυπριακής Διερευνητικής Επιτροπής. Πενήντα χρόνια και ακόμη περιμένουν με το βλέμμα στην πόρτα.
Το πρωτότυπο άρθρο ανήκει στο ΙΣΤΟΡΙΑ – olympia .