Επισήμως, οι Ηνωμένες Πολιτείες επενέβησαν στη Βενεζουέλα για να αποδώσουν δικαιοσύνη. Η σύλληψη και μεταφορά του Νικολάς Μαδούρο σε αμερικανικό έδαφος παρουσιάστηκε ως επιχείρηση κατά του διεθνούς εμπορίου ναρκωτικών. Ανεπισήμως –και πλέον χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια συγκάλυψης– το πραγματικό διακύβευμα ειπώθηκε δημόσια από τον ίδιο τον Ντόναλντ Τραμπ: οι αμερικανικές πετρελαϊκές θα αποκτήσουν πρόσβαση.
Η Βενεζουέλα δεν είναι η Σμύρνη στις αρχές του 20ού αιώνα. Ο Νικολάς Μαδούρο δεν είναι ο τελευταίος κρίκος μιας αυτοκρατορίας που καταρρέει. Και όμως, το μοτίβο είναι ανατριχιαστικά οικείο. Ένα προβληματικό καθεστώς λειτουργεί ως άλλοθι. Η ηθική επιστρατεύεται ως πρόφαση. Και πίσω από όλα, η ανάγκη των μεγάλων παικτών να βρίσκονται παρόντες όταν μοιράζεται ο χάρτης.
Ούτε τότε ούτε τώρα χωρά αγιογραφία. Ο απαχθέντας πρόεδρος της Βενεζουέλας φέρει βαρύτατες ευθύνες για την κατάρρευση της χώρας του, όπως και οι ελληνικές και διεθνείς επιλογές του 1922 συνέβαλαν καθοριστικά στη Μικρασιατική Καταστροφή. Όμως η ύπαρξη εσωτερικών ευθυνών δεν ακυρώνει τη μεγάλη εικόνα: οι ισχυροί δεν επεμβαίνουν για να σώσουν, επεμβαίνουν για να προλάβουν να μην χάσουν.
Ίσως γι’ αυτό η Ιστορία δεν επαναλαμβάνεται ακριβώς. Αλλά ομοιοκαταληκτεί.
Γεωργία Βορύλλα