Σε μια κομβική στιγμή του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, γαλλικά και αμερικανικά στρατεύματα της Συμμαχικής Δύναμης θεάτρου επιχειρήσεων Ευρώπης, εισέρχονται στο Παρίσι που ήδη οι Γερμανοί έχουν εγκαταλείψει, σηματοδοτώντας την απελευθέρωση της γαλλικής πρωτεύουσας. Την ίδια μέρα, ο εμβληματικός αρχηγός των “Ελεύθερων Γάλλων”, στρατηγός Σαρλ ντε Γκωλ θα φτάσει στην πόλη και θα εξαγγείλει λόγο, εξυμνώντας τον αγώνα του παρισινού και γενικότερα του γαλλικού λαού “που απελευθερώθηκε μόνος του” από τον κατακτητή ξεκινώντας τη διαιώνιση ενός πολιτικού μύθου.
Για τους Γερμανούς, το Παρίσι παρέμενε εξίσου μια πόλη-σύμβολο. Διακαής πόθος και από ένα σημείο και μετά, στρατηγικός στόχος του γερμανικού Αυτοκρατορικού Στρατού στον Πρώτο Παγκόσμιο, το Παρίσι παρέμεινε θέση στη φαντασία των Γερμανών στρατιωτών και ο Χίτλερ -ένας από αυτούς στα χαρακώματα του Μεγάλου Πολέμου- το θυμόταν καλά. Έτσι η πόλη αποτέλεσε το τέρμα της εκστρατείας του 1940 και καύχημα της ναζιστικής γερμανικής ηγεσίας.
Ο Χίτλερ είχε ζητήσει επίμονα να μην παραδοθεί το Παρίσι άθικτο στους προελαύνοντες Συμμάχους. Αν δεν μπορούσε να το κρατήσει ο ίδιος, θα το παρέδιδε κατεστραμμένο συθέμελα. Η τελευταία εντολή είχε εκφραστεί με τον πλέον επίσημο και κατηγορηματικό τρόπο προς τον στρατηγό Dietrich von Choltitz, διοικητή της πόλης. Η ζοφερή πραγματικότητα, όμως, ήταν αμείλικτη. Ο Γερμανικός στρατός, αποδυναμωμένος και υποστελεχωμένος από τις ανάγκες άλλων μετώπων και από τη διαρκή μάχη φθοράς, είχε καταστεί ανίκανος να κρατήσει την πόλη. Η εγκατάλειψη ήταν αναπόφευκτη και -υπακούοντας στις σκληρές διαταγές άνωθεν- το ίδιο και η καταστροφή της.
Η συνέχεια στο Military History