Ο «φερόμενος» στόλος δορυφόρων ραντάρ, συμπεριλαμβανομένων των δορυφόρων με δυνατότητες SAR (Synthetic Aperture Radar) – μια τεχνική ικανότητα που έχει αποχαρακτηριστεί σχετικά με τις δυνατότητες της αλλά το όλο πρόγραμμα παραμένει άκρως απόρρητο – εκτιμάται ότι κυμαίνεται από $10 έως $20 δις.
Παράλληλα, ο «φερόμενος» στόλος δορυφόρων συλλογής σημάτων πληροφοριών (SIGINT) σε γεωστατικές και υψηλά ελλειπτικές τροχιές (GEO/HEO), με τις ακριβείς «τροχιακές κλίσεις» να είναι επίσης άκρως απόρρητες θεωρείται ο πλέον δαπανηρός, με εκτιμώμενη αξία μεταξύ $25 και $45 δις.
Τέλος, οι δορυφόροι αναμετάδοσης και υποστήριξης δεδομένων υπολογίζεται ότι κοστίζουν $5 έως $10 δις.
Το γεγονός πως η Κίνα και η Ρωσία έχουν δείξει ότι δεν έχουν ενδοιασμούς στο να επιδεικνύουν την ικανότητα καταστροφής δορυφόρων έχει αναγκάσει τις ΗΠΑ να αλλάξουν στρατηγική καθώς όπως είδαμε παραπάνω, οι 2 αυτές χώρες μπορούν ανά πάσα στιγμή να καταστρέψουν τις διαστημικές δυνατότητες παρακολούθησης των ΗΠΑ.
Μόλις πριν 2 χρόνια ένας δορυφόρος (Cosmos 2542) της Ρωσίας, όπως έγραψε τότε σε ρεπορτάζ του το περιοδικό TIME, έφτασε σε απόσταση 100 μιλίων από αμερικανικό δορυφόρο με δυνατότητα οπτικής παρακολούθησης (KH-11), με σκοπό να συλλέξει δεδομένα. Φανταστείτε 2 συναδέλφους να εργάζονται 5-6 μέτρα μακριά ο ένας από τον άλλο. Αυτή είναι η αναλογία.
Τα επόμενα βήματα
Έτσι φτάσαμε στο πρόγραμμα «Proliferated Architecture» του National Reconnaissance Office (NRO), του χρήστη των στρατιωτικών δορυφόρων των ΗΠΑ, το οποίο αντιπροσωπεύει μία ριζικά άλλη προσέγγιση στις διαστημικές δυνατότητες πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης (ISR).
Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά προγράμματα της υπηρεσίας αυτής, τα οποία βασίζονταν σε περιορισμένο αριθμό μεγάλων και ιδιαίτερα πολύπλοκων δορυφόρων όπως οι παραπάνω, η αρχιτεκτονική αυτή αξιοποιεί έναν αστερισμό πολυάριθμων μικρότερων και οικονομικότερων δορυφόρων, οι οποίοι αναπτύσσονται σε πολλαπλά τροχιακά επίπεδα και διαφορετικά υψόμετρα.
Η συγκεκριμένη προσέγγιση αποσκοπεί στην ενίσχυση της ανθεκτικότητας, της επιβιωσιμότητας και της επιχειρησιακής ευελιξίας των αμερικανικών διαστημικών συστημάτων ISR, μειώνοντας παράλληλα την εξάρτηση από μεμονωμένες δορυφορικές πλατφόρμες υψηλής αξίας, πάλι, όπως οι παραπάνω.
Μέσω της διασποράς μεγάλου αριθμού αισθητήρων σε πολλαπλές τροχιές, καθίσταται δυσκολότερη η εξουδετέρωση ή παρεμβολή του συνολικού δικτύου από εχθρικές αντιδορυφορικές δυνατότητες.
Η τεχνολογία αυτή αποτελεί θεμελιώδη πυλώνα της στρατηγικής του οργανισμού για τη διατήρηση της τεχνολογικής υπεροχής των Ηνωμένων Πολιτειών σε ένα ολοένα πιο αμφισβητούμενο διαστημικό περιβάλλον.
Σε κάθε περίπτωση και οι 3 χώρες έχουν εισέλθει σε μια νέα κούρσα εξοπλισμών που βασίζονται όλο και πιο πολύ στο διάστημα με το αποτέλεσμα και τις επιπτώσεις να είναι και τα δύο αβέβαια.