Λιγότερο απο 1 λεπτό Διάρκεια άρθρου: Λεπτά

Δύο ποιήματα για τον Θεόφιλο

Μὲ τὴν ἀπόκρημνη λαλιά τοῦ τηλεβόα
Ὀλκάδος ποὺ συνήντησε τὸν νεαρό τιτάνα
Μὲ ρίγανη στὰ χείλη του κι ὁλόκληρη τὴν χώρα
Μέσα στὸ στῆθος του.Κι’ ἀκόμη τρέχουν τὰ κορίτσια
Μέσ’ στὰ πλατυὰ φουστάνια τους
Στὶς δροσερὲς μαρμαρυγὲς τῆς ἄσπιλης ἡμέρας
Μέσα σὲ ρίγος ποὺ γελᾶ καθὼς ξανθὴ γοργόνα
Σ’ ἕνα καράβι ὀρθόπλωρο ποὺ πλέχει
Στὸν οὐρανὸ τῆς θάλασσας μὲ τὰ μεγάλα μάτια.Πάνω στὴ γῆ κ’ ἐπί τῶν χόρτων ἤ στὰ φύλλα
Βιβλίου γιομάτου δέντρα πράσινα σὰν παραθύρια
Ποὺ βλέπουν πρὸς τὴν ἄνοιξι
Χωρίς ἀπροσδιόριστη φενάκη μὰ μὲ πλῆθος
Πολύχρωμων παλμῶν μεταξωτῆς αἰώρας
Σὲ κάστρο δόξας μυρμηκιᾶς μὲ πλούσια ζώνη
Σφιγμένη δυνατά στὴ μέση τῆς ἡμέρας.στόν ἀέρα.ΤΟ ΣΩΜΑ ΤΗΣ ΠΡΩΙΑΣ (1935-1936)τὸ «Λαβεῖν» μαλλιοτραβιόταν μὲ τὸ «Δοῦναι»,
ὅλοι κοιτάγανε νὰ κάνουνε λεφτά
κι οὔτε γυρίσανε τὴν τέχνη μου νὰ δοῦνε.εἶν’ ὁ μόνος ἡγεμόνας καὶ κριτής.
Τῆς ἀπόφασης προσμένω τὸν καιρό,
στὸ ταμπούρι τῆς σοφῆς ὑπομονῆς.κι ἡ δόξα τοῦ τεχνίτη στὴν ἀφάνεια.
Τοῦ Προμηθέα τὰ πάθη καὶ τὰ ρίσκα
ἔχω γιὰ μοίρα μου τιμὴ καὶ περηφάνια.ὁ μπογιατζὴς τοῦ δρόμου,
κι ἢτανε δίχως ὄφελος,
τὸ μεροκάματό μου.
Γιὰ κάθε πρόσκαιρο «Ὡσαννά»
χίλιοι σταυροὶ καὶ βάσανα.
Προχώραγα σὰν τὸ Χριστό,
μὲ σταύρωναν καὶ νίκαγα,
τὴν ἀλεποὺ τὸν προεστὸ
καὶ τῆς σκλαβιᾶς τὸν τοῦρκο-ἀγά.
Σ’ αὐτὸ τὸν κόσμο ποιός τιμᾶ
τ’ ἁγνὰ καὶ τὰ πολύτιμα;
Μιὰ φτώχια σὰν ἀπόστημα
μιὰ μοίρα σὰν ἀγκούσα
κι ὅμως τὴν Ψωροκώσταινα
πολὺ τὴν ἀγαποῦσα
γιατὶ σ’ αὐτὴν ἀνάσταινα
τὸ μύθο καὶ τὴ μούσα.περίγελος καὶ ξενιτιά.ἐκεῖνοι τῶν ὀνείρων
ἀπ’ τὸν καιρὸ τοῦ Ὁμήρου
μέχρι τὴν κλεφτουριά.
Δόρυ καὶ καριοφίλι
σοφία καὶ λευτεριά.
Στ’ ὄνειρο τοὺς κιαλάριζα
στὸ ξύπνιο τοὺς ζωγράφιζα.
Κόντρα στὸ πνεῦμα τοῦ κακοῦ
μοῦ ‘φεγγε γούρι φοβερὸ
τὸ πέταλο τὸ τυχερὸ
τοῦ Παγασητικοῦ.μέχρι τὴ Μυτιλήνη,
κι ὕστερα στὴ σελήνη
καὶ πιὸ ψηλὰ στὸν ἥλιο.
Σὲ γῆ κι ἀστέρια κι οὐρανὸ
δούλεψα μεροκάματο…
Κι ἦρθε τὸ κέρδος τὸ τρανὸ
μονάχα μεταθάνατο.ἀκόμα κι ἂν δὲν ἤσουνα στὴν Ἱστορία παρούσα,
ἀκόμα κι ἂν τ’ ἀστέρι σου δὲν φώτιζε σὰν ἄλλοτε
ἐγὼ καὶ πάλι πατρίδα μου θὰ σ’ ἀγαποῦσα.καὶ τὰ βουνά σου τὰ κακοτράχαλα σὰν τὴ μοίρα
κι αὐτὰ τ’ ἀθάνατα καὶ τὰ θνητά σου χρώματα…
(Στὴ θλίψη πάει τὸ σταχτὶ καὶ στὴ χαρὰ ἡ πορφύρα).ἀκόμα κι ἂν ἢμουν βεδουΐνος καὶ σὺ λόφος ἄμμου
ἀκόμα κι ἂν δὲν εἶχες Δελφοὺς καὶ Παρθενῶνες
ἐγὼ καὶ πάλι θὰ σ’ εἶχα ρήγισσα στὴν καρδιά μου.τὶς Θερμοπύλες καὶ τὴν ἀποκοτιὰ τοῦ Εἰκοσιένα
τὸ Ζάλογγο καὶ τοῦ Μεσολογγιοῦ τὴν Ἔξοδο
πάλι θὰ ζοῦσα καὶ θὰ πέθαινα γιὰ σένα,γιὰ τὸ ζωγράφο καὶ τῶν χρωμάτων τὴ μαγεία
γιὰ τοῦ προφήτη τὴ σιωπὴ καὶ τὴν ἔρημο
καὶ τοῦ πιστοῦ τὴν ἁγιορείτικη μυσταγωγία
καὶ τοῦ πιστοῦ τὴν ἁγιορείτικη μυσταγωγίαγιὰ τὸ ξωμάχο μου γονιό, τὴ μάνα καὶ τὸ σπίτι
τὴ φτώχια ποὺ μοῦ χάρισε μιὰν πλούσιαν ὅραση-
αὐτὴ ποὺ μέσ’ στὸν ἄνθρωπο γεννάει τὸν τεχνίτη.ἀκόμα κι ἄν μὲ δίκαζες νὰ πάω στὰ ξένα πίσω
τὸν οὐρανὸ σὰν μουσαμὰ στὴ γῆ μας θ’ ἅπλωνα
σὰν Παναγιὰ καὶ μάνα μου γιὰ νὰ σὲ ζωγραφίσω.Ἐνδοχώρα (1934-1937), Ἐκδόσεις ΑΓΡΑ
«Νέα Εστία» τχ. 1608, 1994 Post Views: 22

Αλέξης Πάρνης, Ανδρέας Εμπειρίκος, Θεόφιλος Χατζημιχαήλ, Λογοτεχνία, ποίηση

Το πρωτότυπο άρθρο https://cognoscoteam.gr/archives/49716 ανήκει στο Cognosco Team .

Δύο ποιήματα για τον Θεόφιλο

OramaMedia Network